A publicidade sexista

Hai un pouco que rematei unha entrevista na Radio Galega sobre publicidade sexista que se emitirá previsiblemente mañá ou pasado nos informativos de mediodía. O tono da entrevista lévame a pensar que é probable que aborden o tema como se fai habitualmente: tratando a publicidade coma un desprezable compartimento estanco dentro da sociedade. Por se acaso os cortes seleccionados non o deixasen claro, aquí quedan dous breves apuntes coa miña opinión.

Que a publicidade resulta en moitos (moitos) casos escandalosamente sexista é un feito que non admite discusión, pero a teima habitual de mirala por enriba do ombreiro coma se nós, como sociedade, estivesemos moi lonxe do que a publicidade nos amosa é un erro grave.

O 23 de outubro de 2014 participei nunha xornada do Consello da Cultura Galega sobre a publicidade en Galicia. Na miña intervención argumentaba, por unha banda, que a comunicación publicitaria dunha marca responde tanto á identidade e filosofía dunha empresa como aos valores sociais do público obxectivo (lóxica comercial) e, por outra, que forma parte dun ecosistema mediático e social no que os valores de referencia predominantes son similares aos que explota a publicidade (acaso é menos sexista o cine, a prensa, o deporte ou a moda?).





Con isto quero dicir que rara vez a publicidade será punta de lanza de novos valores sociais sen o empuxe de institucións ou empresas que queiran promovelos (ben con finalidade comercial ou por seren obxectivamente positivos) ou o apoio dun público receptivo a eses novos valores. Os valores culturais socialmente aceptados, o políticamente correcto, son elementos cambiantes ao longo do tempo e, normalmente, una marca adaptará a súa comunicación ao que a sociedade pode aceptar (a pesar de que transgredilos tamén pode ser una estratexia, é máis habitual o primeiro que o segundo).

Dende unha perspectiva histórica é preciso clarificar que a publicidade non fai máis que reflectir os valores da sociedade á que se dirixen as súas mensaxes; nese sentido será tan vangardista culturalmente como sexan a marca sobre a que fala e a audiencia que escoita

Que a publicidade é sexista? Pois claro! Pero acaso non o é a nosa sociedade? Acaso non o somos nós?

YouTube Preview Image

Parar. Pensar

“Me sucede, en el umbral de un aula grande muy concurrida, marcar un momento de pausa. Tras la puerta, la ligera agitación de la masa de estudiantes, el ligero zumbido de las conversaciones, todos los ruidos de acomodo de los alumnos. Voy a entrar; va a hacerse el silencio y las miradas convergerán sobre mí. Naturalmente, no es nada, no es un acontecimiento. Un profesor va a iniciar su clase. Esto sucede cien veces cada día en el mismo edificio. Esta reflexión, sin embargo, no llega a disipar una inquietud, que puede rozar con la angustia. “¿Qué vengo a hacer aquí? ¿Y ellos, todos y cada uno, que vienen a hacer a su vez? ¿Qué es lo que espero de ellos? ¿Qué esperan ellos de mí?”

Gusdorf, G. (1969). ¿Para qué los profesores? Madrid: Editorial Cuadernos para el diálogo.

Beigbeder e a web social

Di Frédéric Beigbeder en Windows on the World:

¿Por qué todos queremos ser artistas? No hago otra cosa que conocer a gente de mi edad que escribe, toca un instrumento, canta, rueda una película, pinta, compone. ¿Buscan la belleza o la verdad? Pura excusa. Sólo quieren ser famosos. Queremos ser famosos porque queremos ser amados. Queremos ser amados porque estamos heridos. Queremos tener sentido. Servir para algo. Decir algo. Dejar huella. No morir. Compensar la falta de significado. Queremos dejar de ser absurdos. […]

Outros -máis ilusos- escribimos un blogue…

Pechado por Tese

Pechado por viaxe (non é de pracer, vou coa miña TESE). Xa veremos cando abrimos.