Hai veces en que unha imaxe, unha canción ou un texto se nos queda especialmente gravada e desfrutamos vendo, escoitando ou lendo unha e outra vez. Estou con Manhattan Transfer e este é o párrafo ó que volvo:
Ellen, sentada, sueña, escucha adormilada. De repente, una algarabía de voces masculinas la rodea. Ella se incorpora, fría y blanca, fuera de alcance, como un faro. Las manos de los hombres trepan como insectos por el cristal irrompible. Las miradas de los hombres dan vueltas y se estrellan contra él inútilmente, como mariposas. Pero en lo más hondo del abismo interior, negro como la pez, hay algo que resuena como una bomba de incendios.
Estoulle collendo o gusto a isto do casual friday.
[audio:http://bndclan.nuclearfallout.net/music/The%20Doors%20-%20Riders%20on%20the%20storm.mp3]
Deixa unha resposta